मकरः

	मकरः
मू भाय्	संस्कृत

मकरः छगु संस्कृत भाषायागु खँग्वः खः। थ्व खँग्वःयागु छ्येलेज्या येक्व सफू व स्तोत्रय् जुगु दु।

खँग्वःयागु उत्पत्ति व छ्येलेज्या

थ्व खँग्वयागु छ्येलेज्या दक्ले न्ह्य संस्कृतय् जुगु ख। लिपा थ्व खँग्वयागु तत्सम खँग्वया रुपे यक्व भासे, यक्व कथं छ्येलेज्या जुल।

थ्व खँग्वयागु छ्येलेज्या संस्कृतय् व संस्कृत नाप स्वापू दुगु व संस्कृत नं बुया वगु भाषे जुगु खने दु।

दसु — शङ्खः पद्मश्च मकरः कच्छपश्च निधिर्जये। ^[१]
दसु — विपर्यये मकरः। ^[२]
दसु — अपां नप्त्रे झषो नाक्रो मकरः पुलीरयस्ते कूवरस्य वाचे पैङ्गराजो भगाय कुषीतक आती वाहसो दर्विदा ते वायव्या दिग्भ्यश्चक्रवाकः। ^[३]
दसु — पुरुषमृगश्चन्द्रमसो , गोधा कालका दार्वाघाटस्ते वनस्पतीनां , बृहस्पतये वाचस्पतये पैङ्गराजो , अलज आन्तरिक्षो , नाक्रो मकरः पुलीकयस्तेऽकूपारस्य, ह्रियै शल्यकः। ^[४]
दसु — मकरः कच्छपश्चैव तामसौ तु निधी स्मृतौ। ^[५]

मेमेगु भाषे थ्व खँग्वयात छ्येलिगु रुप थ्व कथं दु

संस्कृत खँग्वसफू
(थ्व भाषा नाप स्वापू दुगु चीहाकगु च्वसु खः। थ्व च्वसुय् अप्व तथ्य तनादीत ईनाप दु।)

मकरः
मू भाय्	संस्कृत