क्षर

क्षर छगु संस्कृत भाषायागु खँग्वः खः। थ्व खँग्वःया अर्थ नाश जुइगु वा क्षय जुइ फैगु वस्तु ख।

खँग्वःयागु उत्पत्ति व छ्येलेज्या

उत्पत्ति व विकास

थ्व खँग्वयागु छ्येलेज्या दक्ले न्ह्य संस्कृतय् जुगु ख। लिपा थ्व खँग्वयागु तत्सम खँग्वया रुपे यक्व भासे, यक्व कथं छ्येलेज्या जुल।

छ्येलेज्या

थ्व खँग्वयागु छ्येलेज्या संस्कृतय् व संस्कृत नाप स्वापू दुगु व संस्कृत नं बुया वगु भाषे जुगु खने दु।

मेमेगु भाषे छ्येलिगु रुप

मेमेगु भाषे थ्व खँग्वयात छ्येलिगु रुप थ्व कथं दु

• नेपाल भाषा : नाशवान
• पालि :
• हिन्दी :
• खेँ भाषा :
• बांग्ला भाषा :
• मराठी भाषा :
• भोजपुरी भाषा :
• उडिया भाषा :
• गुजराती भाषा :
• मणिपुरी भाषा :
• रोमानी भाषा :
• पञ्जाबी भाषा :
• आसामी भाषा :
• मैथिली भाषा :
• द्रविड भाषात :
• मेमेगु भाषा:

स्वया दिसँ

• हिन्दू धर्म

शास्त्रय् दसु

अथर्ववेदः — काण्डं ७ उद्नो दिव्यस्य नो धातरीशानो वि ष्या दृतिम् ॥१॥ न घ्रंस्तताप न हिमो जघान प्र नभतां पृथिवी जीरदानुः । आपश्चिदस्मै घृतमित्क्षरन्ति यत्र सोमः सदमित्तत्र भद्रम् ॥२॥ 7.19

ऋग्वेदः सूक्तं १.११६ ऋबीसे अत्रिमश्विनावनीतमुन्निन्यथुः सर्वगणं स्वस्ति ॥८॥ परावतं नासत्यानुदेथामुच्चाबुध्नं चक्रथुर्जिह्मबारम् । क्षरन्नापो न पायनाय राये सहस्राय तृष्यते गोतमस्य ॥९॥ जुजुरुषो नासत्योत वव्रिं प्रामुञ्चतं द्रापिमिव च्यवानात् । प्रातिरतं जहितस्यायुर्दस्रादित्पतिमकृणुतं कनीनाम् ॥१०॥

ऋग्वेदः सूक्तं १.३३ न ये दिवः पृथिव्या अन्तमापुर्न मायाभिर्धनदां पर्यभूवन् । युजं वज्रं वृषभश्चक्र इन्द्रो निर्ज्योतिषा तमसो गा अदुक्षत् ॥१०॥ अनु स्वधामक्षरन्नापो अस्यावर्धत मध्य आ नाव्यानाम् । सध्रीचीनेन मनसा तमिन्द्र ओजिष्ठेन हन्मनाहन्नभि द्यून् ॥११॥ न्याविध्यदिलीबिशस्य दृळ्हा वि शृङ्गिणमभिनच्छुष्णमिन्द्रः ।

ऋग्वेदः सूक्तं १.६३ बर्हिर्न यत्सुदासे वृथा वर्गंहो राजन्वरिवः पूरवे कः ॥७॥ त्वं त्यां न इन्द्र देव चित्रामिषमापो न पीपयः परिज्मन् । यया शूर प्रत्यस्मभ्यं यंसि त्मनमूर्जं न विश्वध क्षरध्यै ॥८॥ अकारि त इन्द्र गोतमेभिर्ब्रह्माण्योक्ता नमसा हरिभ्याम् । सुपेशसं वाजमा भरा नः प्रातर्मक्षू धियावसुर्जगम्यात् ॥९॥