द इन्कोहेरेन्स अफ द फिलोसोफर्स

द इन्कोहेरेन्स अफ द फिलोसोफर्स (अङ्ग्रेजी: The Incoherence of the Philosophers; अरबी: تهافت الفلاسفة - Tahafut al-Falasifa) ११गु शताब्दीया नांजाःम्ह इस्लामिक धर्मशास्त्री अल-गजाली (Al-Ghazali) द्वारा च्वयातःगु प्रभावशाली सफू खः। थ्व सफुतिइ वय्कलं इब्न सिना (Avicenna) व अल-फाराबी (Al-Farabi) थें न्याःपिं इस्लामिक दार्शनिकतय्गु आलोचना यानादीगु दु। अल-गजालीं तर्क बियादिल कि ग्रीक दर्शन (विशेष यानाः एरिस्टोटल) व इस्लामिक विश्वास दथुइ मेल मदु।

वय्कलं दार्शनिकतय्त २० गू थासय् गल्ती क्यनादिल। दसुया निंतिं, दार्शनिकतय्सं "हलिम अनादि (Eternal) खः" धकाः धाइगु खँयात वय्कलं खण्डन यानादिल व "ईश्वरं हे हलिम सृष्टि याःगु खः" धकाः तर्क बियादिल। अथे हे, "ईश्वरयात केवल सामान्य (Universals) खँ जक स्यु, विशेष (Particulars) खँ मस्यु" धयागु दार्शनिकतय्गु धापूयात नं वय्कलं गलत धयादिल। थ्व सफूया कारणं इस्लामिक हलिमय् दर्शनशास्त्रया पलेसा रहस्यवाद (Sufism) व धर्मशास्त्र (Theology) बल्लानावन। थ्व सफूया लिसः बिइत १२गु शताब्दीइ इब्न रश्द (Averroes) नं "द इन्कोहेरेन्स अफ द इन्कोहेरेन्स" (The Incoherence of the Incoherence) नांयागु सफू च्वयादीगु खः। अल-गजालीया थ्व कृतिं इस्लामिक बौद्धिक इतिहासया लँपु हे हिलाबिल।