शङ्ख



शङ्ख धाःगु हिन्दू धर्म व बुद्ध धर्मय् छ्यलिगु शङ्खकीया भुंसा ख। शङ्खया दक्षिण एसियाली संस्कृतिइ यक्व महत्त्व दु।
खँग्वःयागु उत्पत्ति व छ्येलेज्या
[सम्पादन]उत्पत्ति व विकास
[सम्पादन]थ्व खँग्वयागु छ्येलेज्या दक्ले न्ह्य संस्कृतय् जुगु ख। लिपा थ्व खँग्वयागु तत्सम खँग्वया रुपे यक्व भासे, यक्व कथं छ्येलेज्या जुल।
छ्येलेज्या
[सम्पादन]थ्व खँग्वयागु छ्येलेज्या संस्कृतय् व संस्कृत नाप स्वापू दुगु व संस्कृत नं बुया वगु भाषे जुगु खने दु।
स्वया दिसँ
[सम्पादन]शास्त्रय् दसु
[सम्पादन]अग्निपुराणम् — अध्यायः १६७[१] कपिले सर्वदेवानां पूजनीयासि रोहिणि ।१६७.०१९ तीर्थदेवमयी यस्मादतःशान्तिं प्रयच्छ मे ॥१६७.०१९ पुण्यस्त्वं शङ्ख पुण्यानां मङ्गलानाञ्च मङ्गलं ।१६७.०२० विष्णुना विधृतो नित्यमतः शान्तिं प्रयच्छ मे ॥१६७.०२० धर्म त्वं वृषरूपेण जगदानन्दकारकः ।१६७.०२१
अग्निपुराणम् — अध्यायः २३०[२] फलं घृतं दधि पयो अक्षतादर्शमाक्षिकं । शङ्ख इक्षुः शुभं वाक्पं भक्तवादित्रगीतकं ।। २३०.१२ ।। गम्भीरमेघस्तनितं तडित्तुष्टिश्च मानसी ।
अथर्ववेदः — काण्डं ४[३] 4.10 वाताज्जातो अन्तरिक्षाद्विद्युतो ज्योतिषस्परि । स नो हिरण्यजाः शङ्खः कृशनः पात्वंहसः ॥१॥ यो अग्रतो रोचनानां समुद्रादधि जज्ञिषे । शङ्खेन हत्वा रक्षांस्यत्त्रिणो वि षहामहे ॥२॥
अहिर्बुध्नसंहिता — अध्यायः १७[४] भल्लातको भकारश्च ज्ञेयः सिद्धिप्रदो ध्रुवः ।। 17.23 ।। मकारो मर्दनः कालः प्रधानः परिपठ्यते। चतुर्गतिर्यकारश्च सुसूक्ष्मः शङ्ख उच्यते ।। 17.24 ।। अशेषभुवनाधारो रोऽनलः कालपावकः। लकारो विबुधाख्यश्च 18धरेशः पुरुषेश्वरः ।। 17.25 ।।