लभ्य

	लभ्य
मू भाय्	संस्कृत

लभ्य छगु संस्कृत भाषायागु खँग्वः खः। थ्व खँग्वःयागु छ्येलेज्या येक्व सफू व स्तोत्रय् जुगु दु।

खँग्वःयागु उत्पत्ति व छ्येलेज्या

थ्व खँग्वयागु छ्येलेज्या दक्ले न्ह्य संस्कृतय् जुगु ख। लिपा थ्व खँग्वयागु तत्सम खँग्वया रुपे यक्व भासे, यक्व कथलं छ्येलेज्या जुल।

थ्व खँग्वयागु छ्येलेज्या संस्कृतय् व संस्कृत नाप स्वापू दुगु व संस्कृत नं बुया वगु भाषे जुगु खने दु।

दसु — अथ राज्ञः श्रावस्तीश्वरस्य यथार्थनाम्नो धर्मवर्धनस्य कन्यां नवमालिकां घर्मकालसुभगे कन्यापुरविमानहर्म्यतले विशालक्ॐअलतलं शय्यातलमधिशयानां यदृच्छयोपलभ्य "दिष्ट्येयं सुप्ता, परिजनश्च गाढनिद्रः। ^[१]
दसु — तन्मादृशस्य ब्राह्मणमात्रस्य न लभ्य एव सम्बन्धी। ^[२]
दसु — न लभ्यते मणिर्दीपप्रभां प्रत्यभिधावता। ^[३]
दसु — प्रभायां धावतावश्यं लभ्यतैव मणिर्मणेः। ^[४]
दसु — अयथावस्तुविज्ञानात्फलं लभ्यत ईप्सितम्। ^[५]

मेमेगु भाषे थ्व खँग्वयात छ्येलिगु रुप थ्व कथलं दु

संस्कृत खँग्वसफू
(थ्व भाषा नाप स्वापू दुगु चीहाकगु च्वसु खः। थ्व च्वसुय् अप्व तथ्य तनादीत ईनाप दु।)

लभ्य
मू भाय्	संस्कृत