भारतीय साहित्य

भारतीय साहित्य धाःगु भारतीय उपमहाद्वीपय् च्वयातःगु थीथी भाय् (संस्कृत, प्राकृत, हिन्दी, तमिल, बङ्गाली आदि)या साहित्ययात मंकाः कथं थुइकेगु या। भारतीय साहित्यय् हलिंया दकले पुलांगु साहित्यय् छगू सनातनी धर्मया साहित्य परम्परा दु, गुकी वेदमन्त्र, उपनिषद्, व पुराण ला। संस्कृत भासय् च्वयातःगु 'रामायण' व 'महाभारत' थेंज्याःगु महाकाव्यं भारतया सांस्कृतिक व साहित्यात्मक पहिचानयात स्वरूप बिल। कालिदास थेंज्याःपिं महाकवि व नाट्यकारतय्गु च्वसुं संस्कृत साहित्यया वैभव स्वयेछिं। दक्षिण भारतय् 'सङ्गम साहित्य'या पुलां व समृद्ध तमिल परम्परा दु। मध्यकालय् भारतभरि 'भक्ति आन्दोलन' न्ह्याः वल, गुकी कबीर, मीराबाई, व तुलसीदास थेंज्याःपिं सन्त-कविपिंसं जनभाषाय् साहित्य च्वयाः समाज सुधार यायेगु ज्या यात। आधुनिक भारतीय साहित्यय् रवीन्द्रनाथ ठाकुर या नां दकले न्ह्यने ला, गुम्हसं १९१३य् 'गीताञ्जली'या लागिं नोबेल सिरपा त्याकल। भारतया बहुभाषिक प्रकृतिं यानाः थ्व साहित्य तसकं वैविध्यपूर्ण, रंगीन, व समृद्ध खनेदु। आःया इलय् भारतीय च्वमिपिंसं थःगु मां भासा नापं अंग्रेजी भासय् नं च्वयाः हलिम स्तरय् तःधंगु प्रभाव दयेकाच्वंगु दु।

स्वयादिसँ

• साहित्य
• भारत