प्राणेश्वर

	प्राणेश्वर
मू भाय्	संस्कृत

प्राणेश्वर छगु संस्कृत भाषायागु खँग्वः खः। थ्व खँग्वःयागु छ्येलेज्या येक्व सफू व स्तोत्रय् जुगु दु।

खँग्वःयागु उत्पत्ति व छ्येलेज्या

थ्व खँग्वयागु छ्येलेज्या दक्ले न्ह्य संस्कृतय् जुगु ख। लिपा थ्व खँग्वयागु तत्सम खँग्वया रुपे यक्व भासे, यक्व कथलं छ्येलेज्या जुल।

थ्व खँग्वयागु छ्येलेज्या संस्कृतय् व संस्कृत नाप स्वापू दुगु व संस्कृत नं बुया वगु भाषे जुगु खने दु।

दसु — एवं सत्युक्तप्रकारेणातिक्रमेऽपि प्राणेश्वर सकलमपि धनं स्वामिने समप्र्य प्राणा रक्षणीयाः। ^[१]
दसु — एकदा भार्य्यया भणितं,- भोः प्राणेश्वर! पुत्रं विना गृहस्थस्य गतिर्नास्तीति स्मृतिविदो वदन्ति। ^[२]
दसु — प्राणेश्वर ब्रूहि सत्यं भविष्यत्येव गोकुले। ^[३]
दसु — हा प्राणेश्वर हा स्मरेति रुदतीं बास्पाकुलाक्षीं रतिं। ^[४]
दसु — धनञ्जयस्योत्तरेश एते प्राणेश्वराः स्मृताः। ^[५]

मेमेगु भाषे थ्व खँग्वयात छ्येलिगु रुप थ्व कथलं दु

संस्कृत खँग्वसफू
(थ्व भाषा नाप स्वापू दुगु चीहाकगु च्वसु खः। थ्व च्वसुय् अप्व तथ्य तनादीत ईनाप दु।)

प्राणेश्वर
मू भाय्	संस्कृत